یک عکس قدیمی از محله قدیمی درزی ها. این قافله عمر عجب میگذرد

 

          

            شهر دانسفهان ۳۵ سال قبل

این درخت توت  درست نبش خونه مرحوم حاج محمد قصاب است روبروی خونه حاج کرمعلی درزی، اولین سال انقلاب.مسجد جامع شهر دانسفهان در انتهای کوچه پیداست!! سمت راست رزمنده رضا درزی  فرزند مرحوم استا محمدعلی سمت چپ رزمنده مرتضی درزی فرزند حاج محمد حسن

            

            شهر دانسفهان ۳۵ سال بعدازآن

این دو دوست و دو رزمنده بعد از 35 سال در همان نقطه با هم عکس گرفتند اما دیگه خبری از درخت توت اونجا نبود و روزای کودکی هم  ........

           

از راست مرتضی درزی شورا و مرتضی درزی حاج محمد حسن و نفراول سمت چپ رضا درزی فرزند مرحوم استا محمد علی سال 1362

                                                               روز اعزام 1365                                                                                                                        

از راست، علی درزی ،حاج یداله درزی، عباس درزی،مرحوم استا محمد علی درزی ، رضا درزی وشاطر اسداله قموشی انشاالله خاطراتی  از دلا وری های عباس در کربلای 5 و رضاو مرتضی و بقیه رزمندگان  شهر دانسفهان  در جبهه های مختلف تقدیم خواهیم کرد

        

        رضادرزی و مرتضی درزی شورا بعد از مجروحیت شدید در شلمچه

لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید

   

 

لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید

ادامه نوشته

ده نمکی محبوب دل رزمندگان و یادگار شهیدان

صحنه فیلم «معراجی‌ها» پس از انفجار

 

در جریان فیلمبرداری فیلم سینمایی معراجی ها در شهرک سینمایی دفاع مقدس واقع در اتوبان تهران - قم انفجار شدیدی رخ داد که بر اثر آن مدیرعامل شهرک سینمایی دفاع مقدس و پنج تن دیگر کشته شدن

   

لطفا برای مشاهده تصاویر بیشتر و اخبار این حادثه دلخراش ، به لیست  پیوندهای این وبلاگ مراجعه  و   مسعود ده نمکی را کلیک کنید

انشا الله خداوند درگذشتگان این حادثه ناگوار را با شهیدان محشور کند و خدا را شاکر و سپاسگزاریم که مسعود دهنمکی این یادگار شهیدان و محبوب دل رزمندگان ، آسیبی ندیده است بعد از شهادت آوینی ، پرچم دار فرهنگی دفاع مقدس و آثار ارزشمندش یادآور خاطره روزهای واقعه و شهیدان عزیز است از خدای شهیدان برایش  طول عمر با عزت و پر برکت آرزو مندیم 

شب شهادت یک پرستوی همیشه عاشق شهید مجتبی

                

                          ایستاده روی تانک . شهید مجتبی درزی لشگر 31 عاشورا 1365

امشب شب عملیات کربلای 5 و سالگرد شهادت مجتبی درزی و شهدای این عملیات موفقیت آمیز است دل گویه به همین مناسبت تقدیم میشود  

در میان شور و حال بچه ها، شهید ولی اله درزی فرمانده دسته شهید دائی دائی چهره اش غمگین به نظر میرسد و انگار چیزی را از بقیه مخفی میکند. طولی نمیکشد که از جمع خارج میشود و بچه های دسته که اکثرا از بچه های دانسفهان و شال هستند همچنان در حال شادمانی بهمراه بقیه بچه های گردانند. از اینکه عملیات کربلای 5 چند روز است شروع شده و هر شب استمرار دارد و حالا انتظار به سر آمده و چند ساعت دیگه باید برای ادامه عملیات کربلای 5 عازم خط مقدم نبرد شوند همه خوشحالند. این جا دانشگاه شهید چمران، جندی شاپور سابق اهواز محل استقرار لشگر همیشه پیروز 8 نجف اشرف است و امروز حال وهوای دیگری دارد. قدمعلی بهرامی شاعر بسیجی اردبیلکی وسط ایستاده و در حال سرودن شعرهای طنزی است که خودش سروده است وگاها هم یک بیت حماسی قاطی میکند و بچه ها به وجد می آیند. بعضی را میبینی که در حال نوشتن وصیت نامه هستند و صدای گرم حاج صادق همچنان بگوش میرسد: ای لشگر صاحب زمان آماده باش آماده باش. رضا فرج و عباس اوس محمدعلی کمی آن طرف تر در بین نیروها ایستاده اند. خودم را به آنها میرسانم تا بدانم ولی اله چرا از جمع خارج شد در حالی که چهره اش بر افروخته بود که اظهار بی اطلاعی میکنند و بهمراه هم از پله های ساختمان دانشگاه به طرف پائین حرکت میکنیم. اما خبری از ولی اله نیست. عباس میگوید (آهان هالی آویم کا بیشیی) آهان متوجه شدم کجا رفته  و ما را به طرف پشت ساختمان هدایت میکند. اونجا اون دور یک نفر نشسته و شانه هایش تکان میخورد انگار در حال گریه کردن است. خودش است، ولی اله. و هر سه نفر خودمان را به او میرسانیم. با دیدن ما با گوشه آستین پیراهنش  چشمهایش را پاک میکند و با لبخند زورکی که به لب دارد میخواهد به ما وانمود کند که چیزی نیست.اما تلاشش ........لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید/            

ادامه نوشته

نظر فرزند یک رزمنده

         

از راست نفر دوم شهید کریم اصغری به زودی پست خاطرات عملیات کربلای5 ودلاوران دانسفهان وشال و...که  در این عملیات شرکت داشتند گذاشته میشه این عکس یک شب قبل از عملیات گرفته شده 

                                          نظر فرزند یک رزمنده

دوشنبه 16 دی1392 ساعت: 18:53

توسط:فرزندرزمنده

سلام خیلی قشنگ بودعلاوه برزیبایی متن بایداعتراف کنم که قلم خیلی خوبی داری گیرایی قلمت حرف نداره و ادم فکر میکنه اون روزا اونجا بوده ممنون سه شنبه 17 دی1392 ساعت: 0:35 توسط:فرزندرزمنده مستان میکده عشق درجنت جهادسرودعشق میسرایند وآنگاه که خودازمیان برخیزدوفقط خداحاکم شود آن لحظه راجزشهادت چه میتوان نامید............... پاسخ: ممنونم همشهری  در گذر زمان یه وقتایی آدم بخودش میاد میبینه کودکا جوون شدن جوونا پیر شدن یه عده هم حالا در بین ما نیستن و از ما حصل عمر فقط خودش مونده با کلی  خاطرات تلخ وشیرین ویاد یاران و گذشتگان. مخصوصا اینکه وظیفه داریم خاطرات جوونایی رو که یه روزایی در پشت خاکریزای سوزان خوزستان و کوهای برفی و سرد کردستان با هم گذاری دایشتیم و شاهد جانفشانی و پروازشون بودیم  رو به نسلهای بعدی منتقل کنیم که وقتی راهشون به مزار این دوستای شهیدمون افتاد و عکساشونو دیدن بدونن واسه اینکه آزادانه زندگی میکنن و دشمن نتونسته ایرانو ویران کنه حاصل خون جوونای نسل گذشتشونه که جان برکف و باشجاعت در مقابل تمام دشمنان تا دندان مسلح ایستادگی کردند ممنون که نظر دادی

یاران چه غریبانه رفتند ازین خانه (شماره 5

                          

                                                     

                                   

            شهید مرتضی درزی فرزند مرحوم حاج شیخ عبدالخاق مرداد 60 حدود نه ماه قبل ازشهادت

                                                         روز اعزام

نور ضعیف و زرد رنگی از دریچه بالای حجره به داخل میریخت ، هنوز تا اذان صبح یک ساعتی وقت باقی بود صدای خفه و ارامی که بیشتر شبیه مویه و گریه همراه با ترکیدن بغض بود به گوش می رسید صدای گریه جوانی بود از جنس بلور ، که در سجده نماز شب پیشانی به خاک می سائید و ناله میکرد صدای گریه کسی بود که این روزها دلش بد جوری گرفته بود گاهی به مظلو میت پدر فکر میکرد وگاهی هم به راه در پیش رو ، راهی که محمد ومحمدباقر و حسین به انتهایش رسیده بودند راه شهادت ، لباسهای پلنگی بسیجی با گلهای شبیه  برگ درخت را در هشتی حجره اویخته بود تا خشگ شود لباسهایی که  در پرش از موانع و مشق  سینه خیز و میدان تیر همراهش بودند و فردا روز دیگری بود ، روز اعزام ، بعد از فتح المبین امامش پیام داده بود که مبادا جبهه ها را خالی بگذارید و مرتضی هم مثل دیگر جوانان و طلاب رزمنده راهی شده بود، حالا بعد از آموزش فشرده نظامی فقط یک روز مرخصی داشت تا سریعتر در جبهه حاضر شود جبهه ای به وسعت تمام دانشگاه های دنیا ، این آخرین نماز شبی بود که در حجره نمناک مدر سه میخواند پس باید هر چه در دلش بود همینجا خالی میکرد او کینه ای نبود و  کینه ای از هیچ کس در دل نداشت اما باید امشب برای عده ای دعا میکرد حتی برای دوستان نادانی که به پدرش بد گفته بودند و چه جایی بهتر ازین جا و چه خلوتی والاتر از دل شب او فردا باید برود عملیاتی در راه است .....................لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید

     

ادامه نوشته

کربلای جبهه ها یادش بخیر

    

             رزمندگان دانسفهان که بعد از اموزش نظامی وقبل از اعزام در مزار شهدا حضور داشتند

           

               ایستاده از راست . قربان ،حسن چراغ ساز،حاج محمددرزی،ورزمنده رضادرزی وحسینعلی درزی

               نشسته ازراست.مرحوم حاج محمد قصاب،رزمنده حاج علی درزی 

               سال 1361سردشت حاج محمد وقربان و حاج حسن برای دیدار عزیزان رزمنده رفته بودند

   

          از راست محمد درزی مداح ، شهید مظلوم ولی اله درزی ، محمد تقی درزی ورزمندگان

سلام وخداقوت وتشکراز نوشته ها وتصاویرزیبایتان .انشا’الله بتوانیم بااین قلم ها وتصاویرخاطرات مردانه این شقایق سیر رابرای نسلی که طعم جهادوشهادت رانچشیده به زیبایی بچشانیم.تاخاطرات این زمینیان اهل آسمان درضمیردلهای غفلت زده به فراموشی سپرده نشود.

[پاسخ:]

سلام دوست عزیز ممنون ازین قلم زیبا وطرز فکرتان ، دوست همدلم ، 8سال دفاع مقدس خاطرات تلخ وشیرین زیادی بجا گذاشته است شیرین مثل باز پس گیری خرمشهر وشکست حصر ابادان وتلخ مثل جاماندن از دوستان شهیدی که در پشت خاکریزهای گرم وسوزان شلمچه اب قمقمه هاشان را تقسیم میکردند درحالی که کامشان خشگیده بود ومن چند سالی بعد از جنگ بخاطر سردردهای ناشی از ترکش سرم و مشگلاتی دیگر نتوانستم خاطرات اون روزها را تدوین کنم وحالا بر ان شده ام تاانشااله بقول سید درگوشه ای بشینم و انچه از دلاوری وایثار این عزیزان را که باچشم خودم دیده ام بنویسم وتقدیم جوانها کنم از ابهای وحشی و خروشات اروند رود که غواصان بی باک این مرز وبوم معادلات جزر ومدش را بهم زدند ودنیا را به حیرت وا داشتند تا از عملیات کربلای 5 که شهیدانی مانند ولی اله درزی و کریم اصغری، غفار صفی قلی و......که تا دیوارهای بصره پیش رفتند وماشین جنگی دشمن را ازکار انداختند واول از شهیدان دانسفهان اغاز کرده ام چه انهایی که در رکابشان بوده ام وچه انهایی که از زبان همرزمانشان نقل قول شده است بهر حال دین دوستان شهید ورزمندگانی که در پیچ وخم زندگی روزمره رو به فراموشی هستند را به گردن دارم واز تمام دوستان وهمشهریان عزیز هم تشکر میکنم که با نظراتشان یاری ام کنند 

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه ----)شماره 4

 

          

                  ازراست .مرتضی درزی( نویسنده وبلاگ) و شیخ رضا درزی1362  رومنده کوه

                         

                       

                                    شهید مرتضی درزی رامندی  1360

صبحگاهی سرد و هوای دلگیر و زمین یخ زده دانسفهان و بادی که از طرف خرمنگاه زو زو کنان وارد کوچه ها میشد گاهی میتوانست از دیوارهای گلی وکوتاه روستا وارد حیاط خانه ها بشه وکافی بود آستین پیراهنت را به بهانه وضو بالا بزنی تا سرما تا مغز استوخونات نفوذ کنه چاره ای نبود وباید وضو میگرفتم تا برادری خودمو ثابت میکردم رشته ای بر گردنم افکنده دوست میکشد انجا که خاطر خواه اوست........ لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید  

     

ادامه نوشته

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه------) شماره 3

     

          

                                  مراسم عروسی شهید علی نقی درزی 1358

               بچه های سن پایین ازراست علیرضاکه فقط سرش پیداست، مرتضی(نویسنده وبلاگ)                   ،شهید                  مجتبی,وحسین درزی

نشسته رزمنده قدرت اله،  ایستاده وسط شهید علی نقی ودوطرفش حبیب ومحمدنظر

 ادامه متن مربوط به شهید مرتضی درزی(عبدالخالق)

حاج شیخ  انتهای ایوان حیاط مسجد ایستاه بود ، عبای پشمی را به سر کشیده  و در درحالی که نگاهش به آسمان بود و انگشت اشاره بطرف قبله داشت مشغول خواندن دعا بود این کاره  هر روزه شیخ  بود. او هر وقت که از مسجد خارج میشد  همین کارو میکرد ، مردم هم در حال متفرق شدن بودند بعضی ها که هم مسیرند صحبت کنان بطرف خانه هایشان در حرکت بودند. اشون آوه مونی! این صدای مشهدی خلیل بود که در مسیر پخش  میشد خدا بیامرز گوشهایش سنگین بود و بخاطر همین خیلی بلند حرف می زد راستی که تو این هوای سرد سر قنات رفتن چه مکافات بزرگی بود!

غیر از سوز سرما  ترس و خطر گرگ هم وجود داشت آخه وقتی هوا سرد میشه گرگها هم سر و کله شان پیدا میشه ، هرچند مردای اون روزگار باران دیده بودند و باکی از گرگ و سرما نداشتند برعکس امروز که گرگها باران دیده اند، اونا یک فانوس دست  میگرفتند و تمام مسیر های آب راه را از قنات تا سر زمین کشاورزیشون  کنترل میکردند  ، کوچه تاریک بود و درنگ جایز نبود  باید تندتر قدم میزدم تا سرمای کمتری را تحمل می کردم مثل باقر که وقتی از  مسجد خارج میشد مثل باز شکاری به سمت خانه می دوید و باید زودتر به خانه میرسیدم تا فکری که مثل خوره به جانم افتاده بود را با پدرم در میان میگذاشتم فکری که تمام مسیر زندگی مرا عوض کرد همان فکری که باید مرا از همین روستا و این مردم با صفا دور میکرد و فکری که در انتهایش اروند رود و کوشک و شلمچه و کوههای سر به فلک کشیده کردستان پنهان شده بود ، همان فکری  که شهید مرتضی درسرم کاشته بود ! فکری که در اعماق آن  شکوه دوست شدن با عده زیادی جوانهای آسمانی با لباسهای خاکی و شاهد پرواز پرستوهای سبک بال  در آسمان اروند رود و ام الرصاص بود............لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید

ادامه نوشته

یا ضامن اهو

شهادت امام رضا (ع) تسلیت باد

(از وبلاگ دانسفهانی ها)

ادامه بیقرار شماره 3

                

        

از راست یداله درزی ،شهید محمد درزی ،یوسف قموشی، شهید حسین درزی، فرج اله فصیح رامندی

عکس به نقل از حاج فرج اله ده روز قبل ازشهادت محمد ومحمد باقر درزی در کرمانشاه گرفته شده است

                                          

                               بازگشت فرمانده گردان
  نوای قران از مسجد جامع دانسفهان پخش میشد وهرکسی که این صدا بگوشش میرسید متوجه میشد مراسم شهیده !! اونروزها مسجدجامع هیئت امنا ومسول واحد فرهنگی نداشت برعکس امروز که هیئت امناو اقا قدرت اله مسول فرهنگی مسجد وحاج مهدی با کارهای فرهنگیشون مسجد رو به روز کردن ولی فکر کنم مسجد همون یک نوار قران رو داشت که هروقت شهید می اوردند نوای دلنشین اذا الشمس کورت باصوت عبدالباسط ازبلندگوهای مسجد پخش میشد و تقریبا تو ذهن همه ملکه شده بود طوری که الان هم وقتی من اون صوت رو میشنوم ناخوداگاه فکر میکنم بازم شهید اوردن.وارد مسجد که میشدی  بزرگترها رو میدیدی که به دیوارهای مسجد جامع اون ساختمان قدیمیه تکیه داده بودندو جوونترها هم وسط نشسته بودند چهلمین روز شهادت فرمانده گردان بود و از قزوین واطراف هم اومده بودند، هراز گاهی شیخ اسماعیل عمی بااون صدای بلند ورساش فاتحه میداد و حاضرین برای شادی روح فرج اله فاتحه میخوندند وهنوز به قل هواله نرسیده دوباره تازه واردی از راه میرسید جابجا میشد وبلند میگفت الفاتحه مع الصلوات و........ لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید

ادامه نوشته